നിത്യശാന്തിയുടെ പൊരുൾLink(AI-F) Bhairavi

അറിയുന്നു ഞാൻ നിൻ മനോമുകുരത്തിൽ-

വിരിയുന്ന സത്യത്തിൻ പൊൻപ്രഭകൾ.

രാഗവും ദ്വേഷവും ചങ്ങലയാക്കി നാം

ലൗകിക ലോകത്തിൽ ബന്ധിതരായി 

പിടിക്കുന്നതൊന്നും തുണയായ് വരികില്ല-

തനിച്ചുള്ള യാത്രതൻ നിഴൽ പോലുമേ,

മായതൻ മായാത്ത തിരകളിൽ പെട്ടു നാം

അറിയാതെ പോകുന്നു നിത്യമാം സത്യം.

തുടിക്കുന്ന പ്രാണന്റെ ഭാരം ഒഴിഞ്ഞിടാ-

നനന്തമാം നിദ്ര തൻ ശാന്തി പുല്കീടണം,

ക്ഷണികമാം നിദ്രയെക്കാൾ മനോഹരം-

ജന്മങ്ങൾ അറുക്കുന്ന മരണത്തിൻ മൗനം.

പുനർജന്മമില്ലാത്ത ശാന്തിതാൻ ഉത്തമം

അതുതാൻ  മുക്തിതൻ  സത്യമാം  പൊരുൾ,

അറിവിൻ വെളിച്ചത്തിൽ ഭയമറ്റ നേരത്ത്

അണയാം നമുക്കാ നിർവാണ തീരത്ത്.

Satish Kalath 04-12-26

The Philosophy of Liberation: From Sleep to Moksha

1. The Analogy of Sleep (Sushupti)

In many philosophical traditions, sleep is considered a “minor death.” When we enter deep sleep, the Ahamkara (the ego or “I-sense”) dissolves. In this state, you are no longer a professional, a family member, or a body; you are simply “being.” This is why sleep is restorative; it is a temporary return to a state of Nirguna (attributeless) bliss, free from the dualities of Raga (attachment) and Dwesha (aversion).

2. The Definition of Moksha

While sleep is temporary and death is a transition, Moksha is the permanent cessation of the cycle of birth and death (Samsara).

• The Paradox of Desire: To achieve Moksha, one must relinquish the “thirst” (Trishna) for worldly existence.
• The State of Oneness: If death is merely the end of the body, Moksha is the end of the illusion of separation. It is the realization that the individual self (Atman) is identical to the universal reality (Brahman).

---

Why We Fear Death Despite the “Bliss” of Non-Existence

If the “infinite sleep” of Moksha is the ultimate goal, why does humanity cling so fiercely to the material world? This contradiction arises from three primary psychological and spiritual barriers:

I. Avidya (Ignorance)

The fundamental reason for fear is Avidya. We mistake the temporary (the body and world) for the permanent. Because we identify so strongly with our physical form and our social roles, the end of the body feels like the end of “Self.” We do not see death as a liberation, but as a loss of identity.

II. Abhinivesha (The Will to Live)

In Yoga philosophy, Abhinivesha is the instinctive clinging to life. It is an evolutionary and karmic imprint that exists even in the wise. This fear is the “glue” that keeps the soul tied to the physical plane, driving the cycle of rebirth.

III. The Weight of Karma (Raga and Dwesha)

As you noted, humans spend their lives accumulating. This is not just physical wealth, but mental impressions (Samskaras).

• Raga (Attachment): We believe our happiness depends on external objects.
• Dwesha (Aversion): We run away from discomfort. These two forces create a “magnetic pull” back toward worldly life, making the concept of “letting go” feel like a threat rather than a release.
• ConclusionThe tragedy of the human condition is that we seek permanence in an impermanent world. We try to turn “worldly things” into a source of eternal joy, which is impossible. The path to Moksha, as you suggested, is the practice of “dying while alive”—learning to exist in the world without being tied to it, maintaining the detachment of deep sleep while fully awake.By understanding that death is not the end of “Being,” but only the end of “Becoming,” the fear of the transition begins to dissolve.
• മോക്ഷം: ലൗകിക ബന്ധനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള വിമോചനംഭാരതീയ സങ്കല്പമനുസരിച്ച് ‘മോക്ഷം’ അഥവാ ‘മുക്തി’ എന്നത് എല്ലാറ്റിൽ നിന്നുമുള്ള പൂർണ്ണമായ സ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ രാഗദ്വേഷങ്ങളാൽ (ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾ) ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ ആഗ്രഹങ്ങളും വെറുപ്പുകളുമാണ് അവനെ വീണ്ടും ജനനമരണ ചക്രത്തിൽ (സംസാരം) തളച്ചിടുന്നത്.ഉറക്കവും മോക്ഷവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധംതാങ്കൾ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ഉറക്കം ഒരു ചെറിയ മരണം പോലെയാണ്. സുഷുപ്തിയിൽ (ഗാഢനിദ്രയിൽ) നമ്മൾ ശരീരത്തെയോ മനസ്സിനെയോ നമ്മുടെ വ്യക്തിത്വത്തെയോ ഓർക്കുന്നില്ല. അവിടെ രാജാവെന്നോ ഭിക്ഷുക്കാരെന്നോ വ്യത്യാസമില്ല; സമ്പത്തോ ദാരിദ്ര്യമോ ഇല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഉറക്കത്തിൽ നാം പരമമായ ശാന്തി അനുഭവിക്കുന്നത്.ഈ ഉറക്കത്തെ അനന്തമായി നീട്ടുന്നതാണ് മരണം. എന്നാൽ മരണം കൊണ്ടും മോക്ഷം ലഭിക്കണമെന്നില്ല; കാരണം വാസനകളും കർമ്മഫലങ്ങളും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ആത്മാവ് വീണ്ടും ജനിക്കുന്നു. “ഇനി ഒരു ജനനം ഉണ്ടാകാതിരിക്കുക” എന്നതാണ് മോക്ഷത്തിന്റെ പരമമായ അവസ്ഥ. താങ്കൾ പറഞ്ഞതുപോലെ:< >ഉറക്കം നല്ലതാണ്. (താൽക്കാലികമായ ശാന്തി നൽകുന്നു)മരണം അതിനേക്കാൾ നല്ലതാണ്. (ശരീരത്തിന്റെ ക്ലേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനം)ഇനി ജനിക്കാതിരിക്കുന്നത് ഏറ്റവും ഉത്തമമാണ്. (ഇതാണ് യഥാർത്ഥ മോക്ഷം)എന്തുകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ മരണത്തെ ഭയപ്പെടുന്നു?അറിവുള്ളവർ മരണത്തെ ഒരു മാറ്റമായി കാണുമ്പോഴും, സാധാരണ മനുഷ്യർ അതിനെ ഭയപ്പെടാൻ പ്രധാനമായും മൂന്ന് കാരണങ്ങളാണുള്ളത്:< >അവിദ്യ (അജ്ഞാനം): ശരീരം തന്നെയാണ് ‘ഞാൻ’ എന്ന തെറ്റായ ധാരണയാണ് ഭയത്തിന് അടിസ്ഥാനം. ശരീരം നശിക്കുമ്പോൾ താനും നശിക്കുമെന്ന് മനുഷ്യൻ ഭയപ്പെടുന്നു.അഭിനിവേശം (ജീവിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം): യോഗശാസ്ത്ര പ്രകാരം മരണഭയം സഹജമായ ഒന്നാണ്. ലൗകിക സുഖങ്ങളോടുള്ള ആസക്തി കാരണം ഈ ലോകം വിട്ടുപോകാൻ മനുഷ്യൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.മമത (ബന്ധനങ്ങൾ): തന്റെ വീട്, സമ്പത്ത്, ബന്ധുക്കൾ എന്നിവയോടുള്ള അമിതമായ മമത അവനെ ഈ ലോകത്തോട് കെട്ടിയിടുന്നു. താൻ സമ്പാദിച്ചതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ചിന്തയാണ് അവനെ മരണത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നത്.ഉപസംഹാരംയഥാർത്ഥത്തിൽ മോക്ഷം എന്നത് മരിച്ചതിനുശേഷം ലഭിക്കേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ഭൗതിക വസ്തുക്കളോടുള്ള ആസക്തി വെടിയുന്നതാണ് (ജീവൻമുക്തി). ഉറക്കത്തിൽ നാം അനുഭവിക്കുന്ന ആ നിശബ്ദതയും സമാധാനവും ബോധപൂർവ്വം ജീവിതത്തിൽ നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ, ജനനമരണ ചക്രത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തി നേടാൻ സാധിക്കും. ലൗകിക വസ്തുക്കളെ മുറുകെ പിടിക്കുന്നത് ഭാരമേറിയ ഒരു ഭാണ്ഡം ചുമക്കുന്നതുപോലെയാണ്; അത് ഉപേക്ഷിക്കുന്നവന് മാത്രമേ പരമമായ ശാന്തിയിലേക്ക് പറന്നുയരാൻ കഴിയൂ