മാനസപുഷ്പംLink(AI-F) KedarLink(REF-Kedar)

പുലരിതൻ പൊൻപ്രഭ തൂകിടുമ്പോൾ,

പൂങ്കാവിലന്നവൾ നടന്നു നീങ്ങി.

അർച്ചനയ്ക്കായി മലരുകൾ നുള്ളാൻ

, അൻപോടെ കൈകൾ നീട്ടിനിന്നു.

കണ്ടൂ വിടർന്നൊരു പൂവതിലന്നു,

നൊമ്പരമായിതൊരു ചിന്ത ഉള്ളിൽ.

“ജീവനുണ്ടീ മലർപ്പൊയ്കയ്ക്കും നമ്മെപ്പോൽ,

ജീവനെന്തിനു ഞാൻ ഹനിക്കുന്നു?”

പൂവില്ലാ താലവുമായ് സന്നിധിയിൽ,

കണ്ണുനീർ തൂകി അവൾ വണങ്ങി.

ഒന്നുമില്ലെൻ പക്കൽ നൽകുവാൻ നാഥാ,”

വിങ്ങുന്ന നെഞ്ചോടെ മൊഴിഞ്ഞു നിന്നു.

“മകളേ, നിൻ താലം വെറുംകൈയല്ല,

കരുണതൻ പുഷ്പമാണുയർന്ന ഭക്തി.

വാടാത്ത മാനസപുഷ്പം മതിയെനിക്ക്,

നിന്നെ ഞാൻ സ്നേഹിക്കുന്നു ജീവതുല്യം.”

Krishna Kripa 03-28-26